kiedy on szedł po łuku n*kurwił się wódą czystą

ona leżała w łóżku i n*kurwiało ją wszystko

nie chciała go martwić, obarczać swoim bólem

za to on się p*zypierdalał i d*pierdalał ją dureń

wydzwaniał co noc, pytał - z kim tam k*rwa leżysz?

kiedy wyznała mu prawdę - nie chciał jej uwierzyć

znowu dzwonił do niej rano, pytał czy ją zobaczy

'spędzam dzień kochanie z mamą, musisz mi wybaczyć

ona dokłada rozpaczy, zabrania kochać Ciebie

wciąż walczę z nią, o nas możesz być pewien'

znów krzyk w słuchawce - co ty mi tu p*erdolisz?

że niby mama zabrania i nie chce Ci pozwolić?

powiedz, że mnie zdradzasz, przyznaj się

'słyszałam mam raka, mam guza i nawet gdybym k*rwa chciała

rady bym nie dała, poza tym w mym sercu tylko Ty'

on debil wciąż nie kumał, że ma toksyczny dotyk

i tak trwała w tym gównie z toksycznym koluniem

radzili jej rzuć to w p*zdu, mówiła nie umiem

dręczyli się z jej bólem wszyscy bliscy wokół

ale gdy była przy nim osiągała święty spokój

w natłoku myśli zastanawiała się często

czy ta toksyczność ją zniszczy czy osiągną zwycięstwo

i gdy już się wydawało, że są prawie w domu

on znowu swoim p*erdoleniem wpędzał ją do grobu

jak teraz się skończyły ich wspólne wojaże

nie wnikaj, ale zdaje się, że nie pod ołtarzem

i już ich nie spotykasz razem ani osobno

zniknęli, przepadli jak kamień w wodę podobno...

kochał dziewczynę prawdziwie, tak mocno toksyczną,

że kiedy szła ulicą wokół więdło wszystko

mówiła mu że jest chora i chce być z nim szczera:

'Kochanie mam raka, mam guza, właściwie umieram'

po czym zostawiała go samego z tym wszystkim na bani

jej samiec nie znał barier, nie miał granic

potem się już zastanawiał czy te choroby to prawda

czy tylko kolejna wymówka, na którą dał się nabrać

abrakadabra rzekłbyś bo gdy się mięli spotkać

ona źle się czuła przestawała być słodka

sytuacja odwrotna gdy szła sama na imprezę,

była piękna, błyszczała, pachniała jaśminem i bezem

potrzebował jej bliskości, jej słów, jej wzroku

bez tego wszystkiego celą stawał się jego pokój

czasem była w szoku o co chodzi, pytała 'skarbie

skąd w tobie tyle obaw, skąd w tobie tyle zmartwień?'

jak zwykle normalnie brak czasu tłumaczyła rakiem

po czym on ją spotykał z jej byłym chłopakiem

tłumaczeń było milion, choć się nie kleiły

on je poskładał szybko resztkami swojej siły

jak się skończyły te ich wspólne wojaże

nie wnikaj ale zdaję się że nie pod ołtarzem

już ich nie spotykasz razem ani osobno

zniknęli, przepadli jak kamień w wodę podobno...

Bóg ukrył piekło w samym środku jej serca

ból chorób, strach o niego jeszcze to podkręcał

nie chciała od niego nic prócz bycia przy nim

a ten zwykły kretyn nigdy tego nie rozkminił

sama żyła ze sobą i swoimi problemami

czekała wytrwała aż on przestanie ją ranić